Ve sonunda olan oldu…

Amerika Birleşik Devletleri Silahlı Kuvvetleri, Venezuela Devlet Başkanı Nicolas Maduro’ya ülkesi içinde bir baskın düzenledi. Maduro ve eşi, gece yarısı evlerinden alınarak ABD’ye götürüldü.

2026 dünyasında adeta tam anlamıyla bir ABD yapımı film sahnesi izliyoruz.

Basına konuşan Donald Trump, bu operasyonla övünüyor.

“Venezuela’yı artık biz yöneteceğiz” diyor.

Ardından da cümleyi şu sözlerle noktalıyor:

“Ve kimse bize dokunamaz.”

ABD Savunma Bakanı Peter Brian Hegseth, bu operasyonun “ABD’yi sevmeyenlere ibret olması gerektiğini” söylüyor.

Dışişleri Bakanı Marco Rubio, “Böyle bir kararı ancak Trump verebilirdi” diyerek açıkça liderine övgüler diziyor.

ABD Genelkurmay Başkanı Dan Caine ise operasyonun teknik detaylarını paylaşırken, dünyaya şu mesajı veriyor:

“Dünyanın en büyüğü biziz.”

Kısacası, ABD’yi yöneten kadroların tam bir büyüklük kompleksi, açık bir megalomani içinde oldukları artık gizlenemez hâle gelmiştir.

Dünya ülkelerinin bir kısmı – ne yazık ki biz de dâhil – son derece temkinli, hatta suya sabuna dokunmayan açıklamalarla yetiniyor.

Belli ki herkes bekle-gör politikasını tercih ediyor.

Evet, filmi şimdilik böyle izliyoruz.

Maduro’yu doğrusu çok yakından tanımıyorum. Ancak uluslararası arenada Türkiye hakkında övgü dolu ifadeler kullandığını, özellikle Gazze’deki katliam nedeniyle İsrail’i sert şekilde kınadığını ve Filistin’e açık destek verdiğini biliyorum.

Şimdilik herkes gibi biz de yalnızca izliyoruz.

Ama şunu da unutmamak gerekir:

Bu fotoğrafı daha önce defalarca gördük.

Irak’ı hatırlayın.

ABD, bugün Maduro’yu “diktatör” ve “uyuşturucunun merkezi” olarak tanımladığı gibi, zamanında Saddam Hüseyin’i de “kimyasal silah deposu” ilan etmişti.

Irak halkına “size barış ve refah getireceğiz” denilmişti.

Sonuç ortada:

Irak perişan oldu.

Suriye ise bugün hâlâ sonu belirsiz bir girdabın içinde.

Netice-i kelâm:

Allah, dünya ülkelerinin tamamını ABD’nin “barış ve refah” başlığı altındaki tasallutundan korusun.