Geçmişte de buna benzer durumlara şahit olduk ve bu konularda çok sayıda yazı kaleme aldık. Güncelliğini koruyan bu meseleyi bir kez daha dile getirelim.

Son yaşanan “fonların para toplama olayı”nda ortaya çıkan tablo, tamahkâr ile sahtekâr hikâyesinin 2026 versiyonudur.

Maalesef devlet de “geliyorum” diyen bu tsunamiye âdeta seyirci kalmıştır. Uygulanan piyasa ekonomisinin sağladığı imkânlardan faydalanarak ürünlerine acımasızca zam yapanların önünü açan bu serbest piyasa sistemi, milletimizin yararı gözetilerek acilen yeniden düzenlenmelidir.

Elbette vatandaşlarımızın tamamını aynı kefeye koyamayız. Ancak açgözlü bir kesim; özellikle gıda sektöründe, konut ve iş yeri kiralarında ve daha birçok alanda son derece yüksek rakamlar talep ediyor.

Bu rakamlar, vatandaşlarımızın önemli bir bölümünün ödeme gücünü aşıyor. İnsanlar da yıllardır süren ve bir türlü sona ermeyen enflasyon belası karşısında ezilmemek için birtakım arayışlara giriyor ve yüksek kazanç vadeden fonlara kapılıyor.

Ondan sonra da pirincin taşını ayıklayamıyor!

Bu memlekette enflasyon denilen yangın söndürülmedikçe, kim olduğu ve servetinin kaynağı bilinmeyen bazı kişilerin bir anda artan mal varlıkları soruşturulmadıkça, düne kadar hiçbir ekonomik gücü bulunmayanların bugün nasıl holding sahibi oldukları araştırılmadıkça daha birçok “fonzede” hikâyesi yazmaya devam ederiz.

Haram ve helâl ölçüsünden haberi olmayan bir topluluk, dünya hayatını daha iyi yaşayabilmek uğruna her türlü riski göze alır. Hak etmediği parayı kazandığında o an her şey sütlimandır; fakat kaybettiğinde feryat figan ağlar.

Netice-i kelâm…

Evet, tamahkâr ile sahtekâr çok iyi anlaşır. Ancak ikisinin de sonu hüsrandır.

Meşhur sözdür:

“Çorbaya şükredersen fazlasını bulursun. Açgözlülük edersen çorbadan da olursun.”

Peki, çare nedir?

Çare, her şeyde helâli aramak ve helâl kazancın peşinden koşmaktır.

Vatandaş da böyle yaşamalıdır.

Devlet de böyle olmalıdır.

Vesselâm…